NastÄ™pnym razem, gdy zapuÅ›cicie siÄ™ miÄ™dzy przedwojenne wrocÅ‚awskie kamienice, spójrzcie w górÄ™ – na elewacje. Możliwe, że traficie na ciekawe sceny z życia, wyrzeźbione metodÄ… sgraffito. PrzykÅ‚ad powyżej – niemiecki Iniemamocny z roku 1938.

Facet trzyma pochodniÄ™, stojÄ…c na kole kolejowym, wÅ›ród wtaczajÄ…cego siÄ™ parowozu i ciężarówki. SÄ… jeszcze skrzydÅ‚a. Krótko mówiÄ…c – dość duże nagromadzenie jedynie sÅ‚usznej symboliki robotniczej. Ot prawdziwy przodownik pracy.

Może wÅ‚aÅ›nie ze wzglÄ™du na uniwersalny charakter tych dzieÅ‚ wÅ‚adza komunistyczna zdecydowaÅ‚a siÄ™ je zachować – wszak doskonale musiaÅ‚y krzepić serca junaków, budujÄ…cych nowÄ…, socjalistycznÄ… ojczyznÄ™. Sama metoda sgrafitto polegaÅ‚a na nakÅ‚adaniu, a nastÄ™pnie usuwaniu kolejnych warstw kolorowego tynku – tak, aby w efekcie uzyskać trwaÅ‚Ä… pÅ‚askorzeźbÄ™. Strasznie dużo roboty.

Wszystkie prezentowane w tej notce płaskorzeźby znajdziecie na Świeradowskiej. Panna powyżej zdobi kolejną elewację. Tu symbolika jest chyba jeszcze bardziej pretensjonalna. Panie od razu wiedziały, jaka jest ich rola. Wygląda na to, że w czasie wojny dzieło stało się obiektem zawodów strzeleckich. Cała elewacja pokryta jest śladami po strzałach.

JeÅ›li podobajÄ… Wam siÄ™ te klimaty, zwróćcie uwagÄ™ na elewacje podczas spacerów na Prusa, Widok, PrÄ…dzyÅ„skiego, Rychtalskiej. A jeÅ›li znacie jeszcze inne – czekam na info w komentarzach i na Facebooku!